Waarom is loslaten zo moeilijk?

Ik hoor het vaker bij mensen die geweld of misbruik in hun leven hebben meegemaakt: ‘kon ik het maar gewoon vergeten, dan kan ik verder.’ ‘Ik kan het gewoon niet loslaten, het komt steeds terug in mijn hoofd en het beïnvloedt mijn leven nog steeds.’
En het klopt, hoe meer je probeert het los te laten, het van je af te schudden, hoe erger het lijkt te worden.

Hieronder leg ik uit hoe dat komt.

Ik wil een voorbeeld gebruiken. Als je kinderen hebt, dan heb je het vast zelf ondervonden. Als je geen kinderen hebt, dan heb je het waarschijnlijk weleens gezien:
Een kind wat aandacht wil van zijn vader of moeder. In dit voorbeeld gebruik ik even een moeder met een dochter.

Stel je voor: een moeder zit op de bank in gesprek met een vriendin. Haar dochtertje speelt rustig om haar heen maar wil dan even de aandacht van haar moeder. Ze tikt eerst op het been van haar moeder. Moeder is in gesprek en negeert haar kind. Het kind begint harder te tikken en moeder kijkt geïrriteerd naar haar dochter en gaat verder met haar gesprek. Het kind wil toch graag wat zeggen dus gaat het iets harder om aandacht vragen. Ze zegt: ‘mama’ en blijft verder tikken. Moeder kijkt haar nu even aan en zegt: ‘ik ben nu in gesprek, je moet even je mond houden en wachten’. Het meisje wacht even maar na een minuutje begint ze ongeduldig te worden en gaat weer tikken en roepen: ‘mama mama mama’.
De moeder raakt meer geïrriteerd en zegt nu met hardere stem: ‘ik zei toch dat je moet wachten!’ En draait zich weer weg van het kind.

Nu kunnen er een aantal dingen gebeuren:
– het kind laat haar hoofd hangen, geeft op maar houd het vervelende gevoel.
– het kind wordt wel stil maar blijft naast haar staan en gaat alleen door met tikken.
– het kind laat zich niet afschepen en wil nu écht aandacht. Het kind pakt het gezicht van de moeder vast zodat ze precies met haar gezicht voor haar moeders gezicht komt. Of ze gaat tussen de moeder en haar gesprekspartner in staan zodat ze die weg blokkeert. Haar moeder moet haar nu wel zien. Of het kind gaat aan haar been of arm hangen en trekken waardoor de moeder letterlijk niet vooruit kan.

Wat wil ik hiermee zeggen?
Je kunt dit kind vergelijken met je verleden. Je hebt het misschien verdrongen (het kind is afgedropen) maar je hebt er toch last van. Je weet dat er nog ‘iets’ afgehandeld moet worden. Het voelt als zwaarte of leegte.

Het kan ook zijn dat het blijft tikken. Het is te verdragen als je gewoon door blijft gaan. Zolang je je aandacht er niet op richt, zolang je maar bezig blijft, hoor je het niet en kun je het negeren. Maar zodra je stil bent, merk je het. Stil zijn of stil zitten is lastig en dus ben je altijd bezig.

Of het verleden wil NU aandacht. Het blokkeert alles wat je doet. Niets lukt, je voelt je vervelend of depressief. Zelf je lichaam kan blokkeren door ziek te worden. Je kunt er gewoon niet meer omheen.

De keus is aan jou:
Wat ga jij met het kind doen? Blijf je het negeren? Ga je het straffen en wegsturen? Of luister je aandachtig naar wat het te zeggen heeft?
Maak je tijd, kniel je neer, kijk je het kind recht in de ogen en geef je het al je aandacht en tijd?

Als je voor dat laatste kiest, zal het meisje tevreden zijn en jou loslaten!

Zolang we er tegen strijden, blijft het aanwezig of vecht het terug. Pas als we het aandacht geven, laat het ons los.

Ik ben heel benieuwd naar hoe het kind jouw aandacht vraagt! Geef gerust een reactie. Natuurlijk mag je het artikel ook delen. Graag zelfs. Hoe meer vrouwen we helpen, hoe beter.

Ik wens je veel kracht en wijsheid.

Liefs, Ellen

Pin It on Pinterest