Waarom ging je niet gelijk weg? Vijftien redenen…

 

Als je mishandeld wordt, dan ga je toch gewoon weg? Dat is wat veel mensen die het niet hebben meegemaakt niet begrijpen. Maar ook als het jezelf betreft, kun je blijven hangen in de vraag waarom je niet eerder weg ging. Je voelt je schuldig, dom of laf. Hoe heb je het zo ver laten komen? Waarom ben je niet gelijk weg gegaan? Niemand laat zich toch slaan?

 

Nou, ik zal je uit de droom helpen. Het gebeurt veel meer vrouwen (en mannen) dan je denkt. Ja, ook intelligente vrouwen die niet (financieel) afhankelijk zijn en een goede, soms zelfs leidinggevende, baan hebben.

Waarom laten ze het dan toch gebeuren? Luister hier naar wat Leslie Morgan Steiner erover zegt op een TedX event.

 

Wist je dat 40% van de vrouwen die in de vrouwenopvang komt, toch weer terug gaat naar hun partner die hen mishandelt? Veel vrouwen doen meerdere pogingen voordat ze voorgoed weg gaan. Hoeveel vrouwen gelijk na de eerste klap weg gaan, weet ik niet. Maar ik geloof dat het maar een heel klein percentage is, gezien er ook maar weinig vrouwen zijn die er gelijk over durven spreken.

 

Waarom is het zo lastig om (gelijk) weg te gaan?

 

Vijftien redenen om niet direct weg te gaan, naast de reden die Leslie noemt:

 

 

  1. Je bent al een tijd bij elkaar. Je vindt dat je een relatie waar je al veel met elkaar hebt meegemaakt, niet ‘zomaar of voor één klap’ kunt beëindigen.

 

  1. Het kan ook zo zijn dat het geweld van beide kanten kwam. Jij en je partner halen het bloed onder elkaars nagels vandaan. De één reageert boos, de ander wordt nog bozer. Net zolang tot er een klap valt. En dan nog ga je door. Beide. Alsof je meegezogen wordt in ‘iets’ wat je niet meer kunt controleren. Het zit in de dynamiek tussen jullie die zichzelf in stand houdt. Het is net of je er ook een kick van krijgt. Een soort adrenaline waardoor je je goed voelt.

 

  1. Verslaving aan liefde/goedkeuring. Je weet het op dat moment niet, maar je hebt behoefte aan goedkeuring. Je wilt bevestigd worden in je bestaan. Je wilt er toe doen. Belangrijk zijn voor iemand. Waarschijnlijk heeft dat te maken met je jeugd. Je doet er alles aan om lief en aardig gevonden te worden. En jij kunt ervoor zorgen dat hij veranderd (denk en hoop je).

 

  1. Voordat het fysieke geweld begon, bent je waarschijnlijk al misleid en gemanipuleerd (psychische mishandeling). Je geeft jezelf de schuld dat de ander je heeft geslagen. Als ik maar niet dit of dat had gedaan, dan was het niet gebeurd.

 

  1. Je hebt kinderen en je gunt ze beide ouders. Je houdt vol omwille van je kinderen. Zij zouden verdrietig worden van een scheiding.

 

  1. Je bent bang voor wat hij je aandoet als je weggaat. Hij heeft signalen afgegeven dat je dat beter niet kunt doen. Of heeft daar misschien ook echt mee gedreigd.

 

  1. Je blijft het goede van de ander zien. Niemand is 100% slecht. Ook niet na een klap. Je blijft in die persoon geloven. Je blijft het goede zien.

 

  1. Je partner belooft beterschap. Tot huilens aan toe heeft hij spijt. Je blijft geloven in dat de ander zal veranderen. Zonder hulp zal dit gedoemd zijn te mislukken, maar je blijft positief en geloven dat het kan.

 

  1. Je krijgt een schuldgevoel naar de ander toe als je weg zou gaan. Dat kan je hem/haar niet aandoen want dan zal het fout gaan met hem/haar.

 

  1. Angst voor de toekomst: Je hebt geen idee waar je naartoe moet. Je hebt misschien zelf geen inkomen en hoe ga je dan voor je kinderen zorgen?

 

  1. Je gaat vergoelijken: ‘ach het was vast maar 1 keer. Hij/zij zat even niet zo lekker in z’n vel. Dat snap ik ook wel want het is op dit moment een lastige periode doordat hij even geen werk heeft, hij overspannen is, hij ….. (noem maar een excuus)‘

 

  1. De waarheid is te confronterend en die wil/kan je gewoon niet aan. Want als je de ernst zou inzien, dan wordt er verwacht dat je iets doet. Dat je weggaat. En dat is niet persé wat je wilt.

 

  1. Je ziet je mogelijkheden niet: je wilt wel dat het geweld stopt maar niet je relatie. Je zou hulp kunnen vragen maar je weet gewoon niet dat het bestaat. Dus laat je het maar in de hoop dat het vanzelf overgaat.

 

  1. Je hebt de overtuiging; je blijft bijelkaar in goede en slechte tijden. Sickness and health. Until death do us part (helaas wordt dat soms realiteit als er niets veranderd).

 

  1. Je (meisjes)droom opgeven is heel moeilijk. Je had ooit de droom om samen oud en gelukkig te worden. Samen kleinkinderen te krijgen. Die droom loslaten is misschien nog wel moeilijker dan de persoon zelf los te laten. Je houd je vast aan wat was. Of misschien aan wat je zou willen hoe het zou zijn.

 

Zie je wat een doorzettingsvermogen, wat een incasseringsvermogen, wat een begripvol en vergevingsgezind mens je bent omdat dat je het zo lang hebt volgehouden? Zie je hoeveel je in je eentje hebt gedragen?

 

Wat je toen nog niet zag, is dat het ten koste van jezelf ging. En dus ook van je kinderen. Zelfs al je het voor je kinderen volhield. Maar het is nooit te laat om te leren je grenzen te leren kennen en ze liefdevol maar daadkrachtig aan te geven. Niet vanuit bitterheid, maar vanuit liefde naar jezelf en de ander.

 

Liefs, Ellen

 

Ik ben heel benieuwd naar jouw reden om te blijven. Of, als je wel gelijk weg bent gegaan, wat gaf de doorslag waardoor je dat kon doen?

 

En als je wilt leren hoe je op een liefdevolle maar daadkrachtige manier je grenzen kunt aangeven, dan kan ik je daarbij helpen. Samen sterk!

 

Wil je meer informatie & tips blijven ontvangen en het gratis stappenplan ontvangen? Schrijf je hier in.

Pin It on Pinterest