img_5988

Toen ik gevraagd werd of ik mee wilde werken aan een artikel over huiselijk geweld in de Libelle, zei ik direct ja. Mooi dat er aandacht voor is in een blad wat door zoveel vrouwen wordt gelezen. Ik heb er dus heel bewust voor gekozen om mijn verhaal te delen. Nadat de Libelle uitkwam, kreeg ik toch wel vragen over hoe het voor mij was om het zelf terug te lezen. Zo heb ik het beleefd:

‘Sta je deze week al in de Libelle?’ vroeg mijn man toen hij de post uit de brievenbus haalde.

‘Nee, over twee weken pas.’

‘Oh, want er ligt een Libelle in de bus,’ zei hij terwijl hij met het blad naar me toe kwam lopen. Mijn weerstand schoot omhoog: ‘dat kan helemaal niet. Het zou pas eind week 42 zijn en het is nu week 40!’

Hij legde het blad voor me op tafel.

‘Het zijn dezelfde kleuren als het themabord wat ik heb gezien. En het is inderdaad nummer 43.’

Snel bladerde ik door het extra dikke nummer.

‘Rustig, kijk eerst even bij de inhoudsopgave.’

Ik had er bijna geen geduld voor.

‘Welke categorie zou het zijn?’

Mijn vinger gleed over de regels naar beneden, mijn ogen scanden de woorden snel.

‘Ja, dat zal het zijn: bladzijde 119 Mijn leven – Waarom bleef ik al die tijd toch bij hem? Slachtoffers van huiselijk geweld vertellen hun verhaal.’

Ongeduldig bladerde ik naar de pagina en zag direct mijn foto. Stom. Snel naar de tekst dan maar. Binnen een seconde zag ik de uitvergrote tekst: hij goot yoghurt over mijn hoofd om me te vernederen. Niet alleen groot, maar ook vetgedrukt.

Hoe confronterend wil je het hebben?

Eigenlijk durfde ik niet goed verder te lezen, hoewel ik het artikel van tevoren had gelezen en zelfs wat mocht aanpassen. Maar nu is het echt! Iedereen kan het lezen. Dus scande ik door de zinnen heen. Had ik dat gezegd? Ja, het klopt wel. Geen woord van gelogen. En toch is het vreemd. Er is letterlijk 1 bladzijde uit een heel boek beschreven.

Ik legde het blad naast me neer en ging wat anders doen. Het was net of ik niet goed wist wat ik ervan moest vinden of denken en wilde het ook niet weten of voelen. Typisch gedrag van mij: gewoon negeren en doorgaan.

Gelukkig herken ik dat nu bij mezelf. Na een half uur, nam ik de tijd om het artikel goed te lezen. En vooral om te voelen wat het met me doet. Mijn hartslag ging wat ophoog, mijn adem was hoger en ondieper. Mijn gedachtes waren vooral: dat klinkt stom. Waarom heb ik het zolang gepikt? Waarom heb ik mezelf laten overgieten met yoghurt? Ieder normaal mens laat dat toch niet gebeuren? Mijn gevoel: schaamte.

En dat terwijl ik dacht dat ik daar nu wel vanaf was. Maar toch…op sommige momenten als deze komen die hardnekkige gedachtes en overtuigingen weer omhoog.

Maar, ik ben me ervan bewust dat het een patroon is. Ik lees het nog eens. En nog eens. En onderzoek wat ik er nou zo moeilijk aan vind. Ik kom tot de conclusie dat het angst is. Angst om wat anderen ervan vinden. Angst om veroordeeld te worden. Angst om afgewezen te worden. Angst om dom gevonden te worden. Angst om bestempeld te worden als slachtoffer. Dat ben ik namelijk al lang niet meer.

Ik besluit om het vanuit liefde te bekijken. Vanuit compassie en mededogen met mezelf en met de situatie zoals die toen was. Dan voel ik hele andere dingen. Rust en vertrouwen. Zelfs mijn foto ziet er anders uit. Is er geen ruimte voor oordelen vanuit mijn hoofd, maar voel ik vanuit mijn hart dat het goed is.

Ik heb dit allemaal meegemaakt maar het is niet wie ik van binnen ben. Ik ben niet mijn verleden. Ik ben geen slachtoffer. Ik ben geen overwinnaar. Wat ik heb meegemaakt bepaald niet meer mijn identiteit. Ik ben gewoon ik. Niet meer, niet minder.

En het maakt me eigenlijk niet uit wat iemand daarvan vindt.

Liefs, Ellen

PS: ik heb alleen maar hele lieve, mooie, oprechte reacties gehad. Dat bevestigt voor mij nog maar eens dat de gedachtes die ik in eerste instantie had, vanuit een onterecht gevoel van angst kwamen.

 

Pin It on Pinterest